Deniz Çakır, oyunculuk dışında fotoğraf çekiyor, dans ediyor. Ama bunlar bugün için geçerli, üç gün sonra ne olur bilinmez. Çünkü "Bir şeyler çok çabuk tahrik edebiliyor beni hayata karşı" diyor. Yarına dair cümleler kurmayı sevmiyor. Yarın ne yapacağını düşünürken, bugünü kaçırmak istemiyor. Tiyatroya devam diyor ama sinema hayali de var. En çok da bir Ferzan Özpetek filminde oynamayı istiyor. Dans dedik ama adını da söyleyelim, tutkusu flamenkoymuş. Bir de "Tam benim dansımmış" dediği flamenko ile tiyatroyu birleştirecek bir proje hayali var...

Deniz Çakır, sonradan geldiği ve büyük bir tutkuyla bağlandığı bu şehrin, İstanbul’un hayal gücüne sunduğu sınırsız olanakların da farkında... "Eskiden daha çok duvarları, tabuları olan bir insandım. Çok ’hayır’larım vardı, ’asla’larım vardı. Şimdi hiç aslam yok" diye anlatıyor eski Deniz ile şimdiki Deniz arasındaki farkı. Değişime, dönüşüme geliyor söz... "Ben tanıdığım en arızalı kadınım" diye bir itirafla başlıyor söze ve devam ediyor, "Çok fazla kusurlarım var ama elimden geldiği kadar kendimi değiştirmeye çalışıyorum. Bir şeyi değiştirirken başka bir şeyi de yıkıyor olabilirim ama en azından bu çaba bile bana yaşadığımı hissettiriyor."